پایان ماه روضه شده، غم گرفته ام
هیئت تمام گشته و ماتم گرفته ام

بعد از دو ماه گرفت صدا های ذاکران
تازه دلم شکسته شده دم گرفته ام

بعد از دو ماه که در مطبت هستم ای طبیب
از درد عشق گفتم و مرهم گرفته ام

مرهم برای درد دلم اشک روضه بود
اینگونه بوده اشک دمادم گرفته ام

شبها چقدر گم شده ام بین کوچه ها
وقتی سراغ هیئت و پرچم گرفته ام

از مادرت بپرس ، نوکریم را قبول کرد ؟
آیا برات کرببلا هم گرفته ام ؟

افسوس می خورم که زخیرات سفره ات
از دست مهر مادرتان کم گرفته ام

دلتنگ می شوم به خدا بر محرمت
خرده مگیریم زچه ماتم گرفته ام
***
ای روضه خوان ادامه بده اشک و آه را
شعر وداع نه ..... شور محرم گرفته ام

***یاسر مسافر***

حضور در فضای مجازی یک خلوتی برای آدم درست میکند که می ماند، یک مانیتور و شهرفرنگ اینترنت و یک کاربر تنها و خفا و صفا و ...
بکش ترمز دستی را؛
هیچ خلوتی خالی از خدا و نظارتش نیست...
حالا گیریم رفیق ناباب و ذغال خوب هم مهیا بود، پس حیای من و تو کجاست؟
قابلیت(Close) ضربدر ساخته شده برای همین مواقع ...
بعضی از سایت ها و لینک ها و گروه ها، دیدن و نگاه کردنشان هم گناه دارد، بالذت و بی لذت هم ندارد...
بگو روشنفکری رو بی خیال و انگشتت را بگذار رو کلید چپ موس و برنامه را ببند ؛
بگذار خدا بداند استفاده از این انگشت را خوب بلدی ...

صرفا جهت تذکر به خودم!

عالم مجازی هم محضر خداست؛

خواهر من ، برادر من!

هر حرکتی تو دنیای مجازی انجام میدی مصداقش تو دنیای واقعی رو هم در نظر بگیر

ببین خدا خشنوده از اون کار یا نه؟

برخوردها اساسی ترین مشکل دنیای مجازی هستند!

برادر من که با قصدی که خودت و خدات می دونین با خانم گرم می گیری،
خواهر من که با عشوه و ناز با آقایون حرف می زنی،

مصداق همین کار تو دنیای واقعی رو هم در نظر بگیر.

به خودت اجازه انجامش رو میدی؟

عالم مجازی هم محضر خــــــــــــداست!

قسمت نشد اربعین کنارت باشم

و زائر آن صحن و مزارت باشم

به خود فاطمه سوگند که مایل بودم

چون شهیدان خدا یاور و یارت باشم 

و از آن نوع نگاهی که به حرٌت کردی

به من انداز  که بر چوبه ی دارت باشم

گوش جان جز به صدای غم تو نسپارم

آمدم گوشه ی این روضه که زارت باشم

گفته ای دار وندارت همه در علقمه ماند

من فدای تو و آن دار و ندارت باشم

پس برایم بنویسید به مشهد آیم

اربعین روزی اگر نیست کنارت باشم

یاسر مسافر

قصه شیرین و شوری ست...
قصه رفتن کربلایی ها؛
چشمان مشتاقشان
لب های خندانشان
دل بی قرارشان
و
چشمان ملتهب من جامانده...

و قصه بازگشت کربلایی ها؛
خاطراتشان
عکس هایشان
اشک ها و لبخندهای بهم آمیخته شان
و
سکوت من جامانده...
...قصه شیرین و شوری ست
قصه ناز تو و نیاز من...
ارباب من حسین جان
...
کربلایم ببری یا نبری حرفی نیست
تو نگیر از من بیچاره حسین(ع) گفتن را...

خواهــــــــرم

تو خود حرمـــــــی

 بیا با چادرتــــــــ

مدافــــع حـــــرم باش

بغض نوشت :

وقتی جلــــــوی چشمــــم دست خیلـــی هارو می گیری و میبـــری دلـــــــــم میشكنـــ ه…
ح س ی ن …

لذت ببر از این بغـــــــض...

ازاین آشفتگــــــــی...

اصلا مدتی سر آن دوراهی بنشین و هـــــــــوایش را استشمــــــــام کن…

برگردی دلــــــــــت حسابی تنگـــــِ اینجا می شود…

راستی بــ ه من عاصــــــــی بگو

چطور بندگـــــــــی کرده ای که مهمانــــت کرده اند…